LAS PALABRAS SON MITAD DE QUIEN LAS PRONUNCIA Y MITAD DE QUIEN LAS RECIBE. MONTAIGNE

lunes 27 de abril de 2009

E nada lle daba máis medo que estar soa, ainda que nos últimos tempos comezaba a sentir que esa soidade formaba parte da súa vida, e que o raro sería o contrario. Debatía consigo mesma sobre a posibilidade de ser un bicho raro…mmmm…iso podería explicar moitas cousas…pero claro, escapaba da súa lóxica racional, e iso NON podía ser. Nos últimos meses sentía que os últimos anos pasaran moi rápido, e albergaba tamén unha sensación difícil de perda de tempo, incomodidade, inseguridade…decisións erradas. Un pouco cansa de vagar pola mesma situación.

Pechou a porta. 

domingo 11 de enero de 2009

Lembranzas

E a veces respiraba con dificultade cando recordaba os anos que pasaran sen estar o seu lado.

Corría pola rúa con prisa, coma sempre, para chegar a algún lugar probablemente pouco importante, pero que o seu trastorno de ansiedade xeralizada lle facía considerar imprescindible. Corría sen folgos, e quedou nun paso rápido, que era moito máis elegante, e tendo en conta a súa pobre forma física, incluso máis operativo. Ía con presa, coma sempre, levaba o ipod, tamén coma sempre, gustáballe percorrer as rúas daquela cidade con banda sonora, sobretodo se ainda por riba podía escollela, e alternaba entre Xente de Berrogueto, e Mr. Brightside de The Killers (diferentes? A ela sempre lle gustara coller de todas partes, ser un pouco de todo, facerse con pedazos, igual por iso adoraba o conto de Elmer; un elefante de cores que se sentía moi pequeniño nun mundo de milleiros de elefantes grises e iguais, igual por iso na casa dicían que non se parecía a ninguén, igual era que se parecía un pouco a todos...)

Corría con presa, pero parou de súpeto. Unha risa coñecida, demasiado coñecida, que non esquecera a pesar dos anos que pasaran. Asustada por un posible reencontro mirou os lados, centos de imaxes e momentos pasaron diante dos seus ollos, momentos esquecidos que voltaron con esa risa. Mirou os lados, deu voltas sobre ela mesma, pero só vía xente pasar, e xa non escoitaba a risa, voltou á realidade. Gardou de novo as imaxes na caixa dos recordos, na súa caixa dos recordos, que tiña como música esa risa, unha canción que falaba de xogar nunha cociña, e un poema de J. Goytisolo.

Correu de novo, chegaba tarde, e todo debía estar en orde.

sábado 15 de noviembre de 2008















Cosas que hacen que la vida valga la pena (II)


Tengo un blog abandonado, por multiples razones (trabajo, generación X, muerte de los blogs...) hoy recupero unos minutos para revivirlo, la ocasión lo merece.

Llego a casa el sábado después de una semana agotadora, mi madre me pone un montón de cartas encima de la mesa, todas de Caixa Galicia.
Que pereza, abrir todas las cartas del banco...con lo feliz que estaba yo aqui con mi ordenador y mi manta... pero mi madre insiste que no quiere ver más las cartas "las tiras o las tiro" y ante la amenaza... empiezo a abrir cartas del banco. El sobre más grande al final, parece que tiene muchas cosas por lo que ocupa, CAIXA GALICIA de Pola de Siero; un contrato, una libreta de ahorro, y tres globos con los colores de la república dentro. :)
Parece que a pesar del tiempo y la distancia, los grandes amigos, los que siempre tienen detalles como este siguen ahí, aunque no tengamos tiempo para recuperar nuestras charlas nocturnas, momentos coche, cenas en el cook...

Gracias Fran, por sacarme la mejor sonrisa del día.

domingo 12 de octubre de 2008

“Cousas polas que merece a pena vivir” (I)



Do 7 o 16 de xullo deste ano tiven a oportunidade de participar como docente no curso “Asociacionismo, participación e información xuvenil” no programa de formación “Escolas abertas” da Secretaría Xeral de emigración. Un curso que se convertiu nunha especie de gran hermano localizado en diferentes lugares de Santiago (cando descubrín Santiago como unha cidade marabillosa) un curso que se converteu pouco a pouco nunha boa razón para erguerse cada maña a pesar das moitas horas de sono que perdíamos cada noite. Non debe ser este o momento de contar todo o que aconteceu neste contexto (dificil de contar, escribir e describir) pero si o espazo para dar as gracias a todos e cada un dos que formastedes parte deste proxecto.

A semana pasada recibín un correo da Unión de Sociedades Galegas en Uruguay no que se anunciaba un encontro de mozos e mozas descendentes de galegos, un correo no que xa atopaba cousas diferentes, froitos de moito traballo, un proxecto que se configuraba como un espazo para dar voz os mozos e mozas, para propoñer novas actividades, novas estratexias…novos modos que permitan a renovación dos centros galegos, a adaptación os novos tempos, o relevo xeracional.
Recoñezo que a medida que ía lendo me invadía un sentimento de orgullo, un pouco por min, un moito por vos. A satisfacción de ver que tiñamos conseguido algo, que o noso traballo non era en balde, que o proxecto de cambio que creamos na nosa aula comezaba a dar os seus primeiros pasos, con fortaleza, con decisión, con ilusión.

Pero o mellor (parte egocéntrica) estaba por chegar, porque no final desde correo aparecía este párrafo:

Les enviamos un atento saludo a todos y muy especialmente, a nuestra profesora del Curso de Asociacionismo, AZUCENA RODRÍGUEZ, que con su dedicación y esmero nos transmitió los CONOCIMIENTOS y nos dio la MOTIVACIÓN para llevar adelante este tipo de actividades.
Gracias Azucena.

¿Qué dicir a isto? A isto e a moitas cousas máis, porque ademáis deste correo tamen chegaron moitas mensaxes anteriormente do resto do grupo (facebook, correos, mensaxes...), mensaxes que no seu momento quizais non respondín non sendo capaz de atopar palabras de resposta que foran suficiente para tales mostras de afecto. Hoxe decido que isto non se pode facer esperar máis, e mellor ou peor, é o momento no que a min me toca dicir “gracias”, gracias a todos e todas por seguir adiante, gracias por darme a satisfacción do traballo ben feito (traballo de todos), gracias polo afecto.

Gracias, porque por cousas como esta merece a pena seguir.




miércoles 8 de octubre de 2008

Y tus ojos se llenaban de mi, y los míos de ti… como si fuera posible guardar momentos de las pocas horas de que disponíamos para luego ir viviendo cada día soltando pequeños fragmentos. Alargaba la discusión consciente de que no podrías dejarla a medias, y que con ello ganaba tiempo para seguir guardando momentos, para tocarte con la excusa de un ejemplo… y tu decías que podías imaginarte en mil situaciones conmigo, y yo decía sin decir que ya había imaginado todas las situaciones posibles, que había gastado los recuerdos de aquella noche día tras día, que me sobraba todo lo demás, que no sabía del futuro pero ocupabas todo mi presente, que tenía miedo a precipitarme pero también a perder momentos contigo, a correr demasiado y a llegar tarde, a hacerlo demasiado fácil o demasiado difícil, a seguir moviéndome en los extremos contigo.

viernes 26 de septiembre de 2008

Pensando...

Ignoro la razón por la que el ser humano puede llegar a niveles de complicación tan extremos. En los últimos meses no dejo de pensar lo increíblemente rápido que pasa el tiempo, las semanas casi no existen y cada viernes o sábado, justo cuando estoy ya llegando a casa (mientras canto/grito lo que sea que suene) y siempre en el mismo tramo (pasando por la curva donde está la fuente en la que mi abuelo me enseñaba las ranas cada tarde camino de los columpios) tengo la sensación de la semana exacta ha durado un par de minutos, o que ni siquiera ha pasado. “Increíble” pienso de nuevo, ya ha pasado una semana otra vez (y todo sigue igual), “mierda” pienso después, han pasado varias semanas, y todo sigue igual. Vuelvo a preguntarme sobre los niveles de complicación a los que llegamos. Pienso de nuevo, pasarán un par meses y… “mierda” todo seguirá igual…pienso después. No se si es un sesgo de retrovisión (fenómeno del yo ya lo sabía) adelantado, o un mecanismo de defensa, un por si…por si no ocurre al menos ya había creado en mi mente la idea de que no lo haría, entonces es más fácil de asumir. (en este caso la sorpresa/felicidad de que lo hiciera también sería mayor al no esperarlo)
Resumen; he desterrado la ilusión, por mal bicho, por crear expectativas que luego no se cumplan y destrocen lo que encuentran a su paso (autoestima, autoconcepto, autoeficacia…)

Y la pregunta es… ¿mejor línea recta o altibajos? ¿será la edad que me vuelve impaciente?¿o la sensación de perdida de tiempo por lo rápido que pasa?

domingo 31 de agosto de 2008

O artigo que fixen para Tempos.

Son moza, e ós meus 25 anos (a estas alturas casi 26...) podo afirmar que teño valores, e coma min, a maioría da miña xeración. Este non é un concepto pechado, cando falamos de valores debemos ter en conta que este é un concepto subxectivo construído socialmente; os valores son cuestións morais, de ¿sentido común? Alguén dixo nunha ocasión que o sentido común é o menos común dos sentidos... Os valores son unha construción social que cambian coa sociedade, conviven os antigos cos actuais, razón pola que atopamos centos de conflitos xeracionais que década tras década levan á mesma afirmación: "Os mozos de hoxe en día non teñen valores".
Certo, hai valores que xa non temos, pero a cuestión é ¿Qué valores temos perdido? Se os esquecidos son os valores tradicionais da familia, da muller asoballada, castidade, patriotismos enardecidos ou xerarquías absurdas que pouco saben de respeto…benvidos sexan os que veñen a sustituilos. Se temos cambiado os valores da familia tradicional pola familia diversa na que o fundamental e o respeto e non a composición, se recoñecemos ser donos dos nosos corpos e como tal decidimos que o sexo é unha decisión individual e non imposta nin dirixida… se somos o que queremos ser, homes e mulleres que loitan pola súa liberdade para vivir e morrer, ter un fillo ou non, decidir sobre si mesmos… entón a frase coa que remataba o parágrafo anterior ten un erro, e onde dí "non teñen" debería dicir "mudaron", desterrando a convicción de que calquer tempo pasado foi mellor.
Claro que temos valores, e defendemos o que consideramos o pilar do sistema social, o respeto. O respeto a razas e culturas, as diferencias de cor ou procedencia, ás decisións persoais e a tódalas persoas sen importar a súa condición social, á paz e o rotundo rexeitamento á guerra (feito absurdo en sí mesmo) son froito do máis absoluto respeito.
Pero non debemos esquecer que os nosos valores hoxe son producto da evolución dos valores de onte e antonte, a nosa xeración e producto das anteriores, porque a historia é unha sucesión de causas e consecuencias na que ningún acontecemento está illado do anterior.
Porque as verdades absolutas non existen e ningunha xeración é perfecta, os que dín que non temos valores… saiban que son en gran parte responsables deles, dos que temos, e dos que carecemos.